زمانی شهد می پوشید در زهر

ز بهر عاشقان می ریخت پندار

زمانی کفر می افشاند بر دین

زمانی تخت می انداخت بردار

زمانی گل نهان می کرد در خار

زمانی صاف می آمیخت با درد

زمانی نور می انگیخت از نار