ز بهر عاشقان می ریخت پندار

به هر سوئی که می گشت او همی ریخت

ز هر جزویش صورت های بسیار

چو باران از سر هر موی زلفش

زمانی کفر می افشاند بر دین

زمانی تخت می انداخت بردار

زمانی شهد می پوشید در زهر