هین که بسی درد فزود ای غلام

دیر شد آخر قدحی می بیار

چند زنم بانگ که زود ای غلام

درد خرابات مپیمای کم

در دلم آتش فکن از می که می

آینه دل بزدود ای غلام

آتش تر ده به صبوحی که عمر