آتش تر ده به صبوحی که عمر

هین که بسی درد فزود ای غلام

در دلم آتش فکن از می که می

آینه دل بزدود ای غلام

می گذرد زود چو دود ای غلام

عمر تو چون اول افسانه ای

هرچه همی بود نبود ای غلام