عمر تو چون اول افسانه ای

آینه دل بزدود ای غلام

آتش تر ده به صبوحی که عمر

می گذرد زود چو دود ای غلام

هرچه همی بود نبود ای غلام

روی زمین گر همه ملک تو شد

در پی تو مرگ چه سود ای غلام