آینه دل بزدود ای غلام

درد خرابات مپیمای کم

هین که بسی درد فزود ای غلام

در دلم آتش فکن از می که می

آتش تر ده به صبوحی که عمر

می گذرد زود چو دود ای غلام

عمر تو چون اول افسانه ای