در دلم آتش فکن از می که می

چند زنم بانگ که زود ای غلام

درد خرابات مپیمای کم

هین که بسی درد فزود ای غلام

آینه دل بزدود ای غلام

آتش تر ده به صبوحی که عمر

می گذرد زود چو دود ای غلام