می گذرد زود چو دود ای غلام

در دلم آتش فکن از می که می

آینه دل بزدود ای غلام

آتش تر ده به صبوحی که عمر

عمر تو چون اول افسانه ای

هرچه همی بود نبود ای غلام

روی زمین گر همه ملک تو شد