مرا هست در دل بسی سر پنهان

ز شوقش به خون روی خود می نگارم

چه کاری بر آید ز دست من اکنون

که شد کارم از دست و از دست کارم

ندانم که هرگز شود آشکارم

چو صاحب دلی اهل این سر ندیدم

همه سر به مهرش به دل می سپارم