که من در پرده جز نامی ز مرد و زن نمی دانم

چگونه دم توانم زد درین دریای بی پایان

که درد عاشقان آنجا بجز شیون نمی دانم

برون پرده گر مویی کنی اثبات شرک افتد

در آن خرمن که جان من در آنجا خوشه می چیند

همه عالم و مافیها به نیم ارزن نمی دانم

از آنم سوخته خرمن که من عمری درین صحرا