گو دام تو ای مرغ همایون شده من

بیم است که ذرات جهان جمله بسوزد

زین آتس از سینه به گردون شده من

دی گفته ام ای جان سر زلف تو چه چیز است

پرسیده ام ای لیلی من آن که ای تو

گو آن تو ای عاشق مجنون شده من

گفتم که دهانت چو الف هیچ ندارد