جانا به خدا بخش دلم را که گزیده است

گفتی بنگر طره چون نون شده من

آن روز مبادا که بدین چشم ببینم

هندو بچه ای را به شبیخون شده من

مقبول تو را این دل مفتون شده من

خون دل عطار چه ریزی که نیابی

هم طبع سخن پرور موزون شده من