گه دام زلف انداخته گه تیغ مژگان آخته

برقع ز روی انداخته وز دل فغان انگیخته

تو همچو مست سرکشی افکنده در جان مفرشی

سلطان عشقت آتشی اندر جهان انگیخته

صد حیله زین بر ساخته صد فتنه زان انگیخته

اندیشه تو هر نفس بگرفته دل را پیش و پس

بس مرغ جان را زین هوس از آشیان انگیخته