مرغ دل ما ز عشق تو ساخت

برهم سوزد همه زمانه

دو کون به هیچ باز آمد

زین گونه که عشق کرد خانه

بیرون دو کون آشیانه

مرغی که چنین شگرف افتاد

خون می گرید ز شوق دانه