بیرون دو کون آشیانه

دو کون به هیچ باز آمد

زین گونه که عشق کرد خانه

مرغ دل ما ز عشق تو ساخت

مرغی که چنین شگرف افتاد

خون می گرید ز شوق دانه

گفتم دل پر غم من آخر