مرغی که چنین شگرف افتاد

زین گونه که عشق کرد خانه

مرغ دل ما ز عشق تو ساخت

بیرون دو کون آشیانه

خون می گرید ز شوق دانه

گفتم دل پر غم من آخر

گردد به وصال شادمانه