تا تو مرا باز خود از چه برآورده ای

بی سر و پای توام گرچه به جان خواستن

ای دل و جان رهی دردسر آورده ای

جان و دلم سوخته است از طمع خام تو

زلف چو زنجیر تو حلقه به گوشم بکرد

حلقه زنجیر خود چون به درآورده ای

پشت کمان شدم قدم تا تو به تیر مژه