هیچ وفا نبودت گر بودت صبر ازو

آه که آگه نه ای کز که جدا مانده ای

جمله مردان راه، راه گرفتند پیش

زان همه چون کس نماند پس تو که را مانده ای

جان و دل ایثار کن گر به وفا مانده ای

خفته غفلت شدی می نشناسی که تو

از پی هستی خویش در چه بلا مانده ای