تو ز اشکم چو صبح می خندی

زهره دارد که پیش نرگس تو

دم زند جادوی دماوندی

من ز شوقت چو شمع می گریم

تو ز ما فارغی و ما همه روز

خویش را می دهیم خرسندی

چند آخر من جگر خسته