چند آخر من جگر خسته

تو ز اشکم چو صبح می خندی

تو ز ما فارغی و ما همه روز

خویش را می دهیم خرسندی

در تو پیوندم و تو نپسندی

بنده ای چون فرید نتوان یافت

اگرش می کنی خداوندی