تو ز ما فارغی و ما همه روز

دم زند جادوی دماوندی

من ز شوقت چو شمع می گریم

تو ز اشکم چو صبح می خندی

خویش را می دهیم خرسندی

چند آخر من جگر خسته

در تو پیوندم و تو نپسندی