خویش را می دهیم خرسندی

من ز شوقت چو شمع می گریم

تو ز اشکم چو صبح می خندی

تو ز ما فارغی و ما همه روز

چند آخر من جگر خسته

در تو پیوندم و تو نپسندی

بنده ای چون فرید نتوان یافت