من بنده بی کس ضعیفم

کان درد مرا دوا تو دانی

تو مرهم درد بیدلانی

دانم که مرا چنین نمانی

تو یار کسان بی کسانی

گر مورچه ای در تو کوبد

آنی تو که ضایعش نمانی