گر تو ز در خودم برانی

از من گنه آید و من اینم

وز تو کرم آید و تو آنی

یارب به در که باز گردم

از خواندن و راندنم چه باک است

خواه این کن و خواه آن تو دانی

گویم «ارنی» و زار گریم