من کیم مهمان تو، تو تنگ ها داری شکر

همچو زلف خویش در کار پریشانی دهی

من چو گویی پا و سر گم کرده ام تا تو مرا

زلف بفشانی و از هر حلقه چوگانی دهی

می سزد گر یک شکر آخر به مهمانی دهی

من سگ کوی توام شیری شوم گر گاه گاه

چون سگان کوی خویشم ریزه خوانی دهی