من سگ کوی توام شیری شوم گر گاه گاه

زلف بفشانی و از هر حلقه چوگانی دهی

من کیم مهمان تو، تو تنگ ها داری شکر

می سزد گر یک شکر آخر به مهمانی دهی

چون سگان کوی خویشم ریزه خوانی دهی

چون نمی یابند از وصل تو شاهان ذره ای

نیست ممکن گر چنان ملکی به دربانی دهی