می سزد گر یک شکر آخر به مهمانی دهی

من چو گویی پا و سر گم کرده ام تا تو مرا

زلف بفشانی و از هر حلقه چوگانی دهی

من کیم مهمان تو، تو تنگ ها داری شکر

من سگ کوی توام شیری شوم گر گاه گاه

چون سگان کوی خویشم ریزه خوانی دهی

چون نمی یابند از وصل تو شاهان ذره ای