چون سگان کوی خویشم ریزه خوانی دهی

من کیم مهمان تو، تو تنگ ها داری شکر

می سزد گر یک شکر آخر به مهمانی دهی

من سگ کوی توام شیری شوم گر گاه گاه

چون نمی یابند از وصل تو شاهان ذره ای

نیست ممکن گر چنان ملکی به دربانی دهی

من که باشم تا به خون من بیالایی تو دست