چون نرگس از نظاره گلشن نگاه داشت

هم انبیا پیاده دویدند و اصفیا

از انبیا چو مشعله طرقوا بخاست

در عرش اوفتاد از آن طرقوا صدا

بشکفت بر رخش گل ما زاغ و ماطغا

آنجا که جای گم شد و گم کرده بازیافت

از هر صفت که وصف کنم بود ماورا