بر خاک تو زنند و بدارندت از عزا

تو در میان خاک فرو مانده ای اسیر

گویا زبان حال تو با حق که ربنا

آن شیشه گلاب که بر خویش می زدی

تو چون گیاه خشک بریزی به زیر خاک

تا بنگری ز خاک تو بیرون دمد گیا

تو زیر خاک و بی خبران را خبر نه زانک