وگرچه کاسه زرین ماه می بینی

که پرده زربفت شب به تیغ قبا

وگرچه خوانچه خورشید دایم است ولیک

چه فایده که همه خود همی خورد تنها

سیاه کاسگیش در کسوف شد پیدا

چو داس ماه نو از بهر آن همی آید

که تا چو خوشه سر خلق بدرود ز قفا