سیاه کاسگیش در کسوف شد پیدا

وگرچه خوانچه خورشید دایم است ولیک

چه فایده که همه خود همی خورد تنها

وگرچه کاسه زرین ماه می بینی

چو داس ماه نو از بهر آن همی آید

که تا چو خوشه سر خلق بدرود ز قفا

گیاه می دمد از خاک گور و غم این است