چو داس ماه نو از بهر آن همی آید

چه فایده که همه خود همی خورد تنها

وگرچه کاسه زرین ماه می بینی

سیاه کاسگیش در کسوف شد پیدا

که تا چو خوشه سر خلق بدرود ز قفا

گیاه می دمد از خاک گور و غم این است

که نیست هیچ غمی داس را ز رنج گیا