گیاه می دمد از خاک گور و غم این است

سیاه کاسگیش در کسوف شد پیدا

چو داس ماه نو از بهر آن همی آید

که تا چو خوشه سر خلق بدرود ز قفا

که نیست هیچ غمی داس را ز رنج گیا

چو آسیا سر این خلق جمله در گردد

ز بس که بر سر ما گشت گنبد خضرا