که تا چو خوشه سر خلق بدرود ز قفا

وگرچه کاسه زرین ماه می بینی

سیاه کاسگیش در کسوف شد پیدا

چو داس ماه نو از بهر آن همی آید

گیاه می دمد از خاک گور و غم این است

که نیست هیچ غمی داس را ز رنج گیا

چو آسیا سر این خلق جمله در گردد