ز بیم خار سر رمح تو دل خارا

چو اصل گوهر تیغت ز کوه می خیزد

ازین جهت جهد آتش ز صخره صما

ز سنگ لاله از آن می دمد که خونین شد

برو در آمده زان است نیم ترک سپهر

که تا کله بنهد پیش چار ترک تو را

تویی که در شب تاریک می کند روشن