که تا کله بنهد پیش چار ترک تو را

ز سنگ لاله از آن می دمد که خونین شد

ز بیم خار سر رمح تو دل خارا

برو در آمده زان است نیم ترک سپهر

تویی که در شب تاریک می کند روشن

هزار چشم به روی تو این سپهر دو تا

فلک ز لولو لا لا از آن طبق پر کرد