فلک ز لولو لا لا از آن طبق پر کرد

که تا کله بنهد پیش چار ترک تو را

تویی که در شب تاریک می کند روشن

هزار چشم به روی تو این سپهر دو تا

که تا نثار کند بر تو لولو لا لا

به جنب قدر تو ماه سپهر تحت افتاد

ورای این چه توان گفت ماورای ورا