زار می گرید برو چون خونیان ابر بهار

این همه گلهای رنگارنگ از بیرون نکوست

کز درون خاک می جوشند چون خون در تغار

لاجرم هر گل که می خندد به ظاهر در جهان

مرغ می زارد به زاری بر سر این خفتگان

خاک کن بر خفتگان خاک یارب مرغزار

نیست کس زیر زمین بی صد دریغا ای دریغ