هر خون که جوش می زند از عشق در دلم

بر خاکش افکنم خوش و چون آب بگذرم

خورشید جان فزای بود نور خاطرم

جام جهان نمای بود رشح ساغرم

آن خون به وقت نطق شود مشک اذفرم

هر مهره ای که من به سخن گوهری کنم

از حقه سپهر فشانند گوهرم