از بس که هست بر فلک خاطر اخترم

چون من کمان گروهه فکرت کنم به چنگ

از چارچوب عرش در آید کبوترم

گویی که خاطرم فلک نجم ثابت است

نی نی که بی حساب فلک را گر اختر است

هم در شب است من ز حسابش بنشمرم

بی اختر است روز و نیم من به روز او