یک گرده دارد از مه چندن که بنگرم

نظاره را بخوان من آیند جن و انس

چون خوان عام همچو سلیمان بگسترم

خوان فلک که هست سیه کاسه هر شبی

وان گرده گاه پاره کند گه درست باز

یعنی که هم نمی دهم و هم نمی خورم

من خوان هنوز بازنپیچم که در رسد