وان گرده گاه پاره کند گه درست باز

چون خوان عام همچو سلیمان بگسترم

خوان فلک که هست سیه کاسه هر شبی

یک گرده دارد از مه چندن که بنگرم

یعنی که هم نمی دهم و هم نمی خورم

من خوان هنوز بازنپیچم که در رسد

از غیب میزبانی صد خوان دیگرم