من خوان هنوز بازنپیچم که در رسد

یک گرده دارد از مه چندن که بنگرم

وان گرده گاه پاره کند گه درست باز

یعنی که هم نمی دهم و هم نمی خورم

از غیب میزبانی صد خوان دیگرم

از رشک خوان من فلک ار طعمه ای نکرد

پس صورت مجره چرا شد مصورم