نگیرد آینه کبریاش گردی از آن

چنان به ذات خود از هر دو کون مستغنی است

که هست هستی خلقش چو نیستی یکسان

اگر شود همه عالم ز کافران تاریک

به جنب او دو جهان قطره ای است از دریا

چه کم شود چه زیادت ز قطره باران

بدان که چشمه حیوان نیافت اسکندر