بدان که چشمه حیوان نیافت اسکندر

نگیرد آینه کبریاش گردی از آن

به جنب او دو جهان قطره ای است از دریا

چه کم شود چه زیادت ز قطره باران

تغیری نپذیرفت چشمه حیوان

زهی کمال خدایی که صد هزار عقول

ز فهم کردن او مانده اند سرگردان