که هست نه فلکش حلقه در ایوان

هلاک خویش مجوی و به گرد ذات مگرد

که وادیی است که آن را پدید نیست کران

چگونه عقل تو یارد به گرد ذاتی گشت

بدان که عقل تو یک قطره است و قطره آب

چگونه فهم کند کنه بحر بی پایان

بسا کسا که ز عالم نشان او گم شد