بمانده بر درش انگشت عجز به دندان

برو گزاف مگو چون به کنه او نرسی

که هرچه عقل تو اندیشه کرد نیست چنان

ببین که چند هزاران فرشته اند مدام

فرشتگان چو به کنه خدای می نرسند

سرشتگان گل و آب کی رسند بدان

کمال عزت او بین و دم مزن زنهار