ببین که چند هزاران فرشته اند مدام

میان خاک بریخت و ازو نیافت نشان

برو گزاف مگو چون به کنه او نرسی

که هرچه عقل تو اندیشه کرد نیست چنان

بمانده بر درش انگشت عجز به دندان

فرشتگان چو به کنه خدای می نرسند

سرشتگان گل و آب کی رسند بدان