برو گزاف مگو چون به کنه او نرسی

چگونه فهم کند کنه بحر بی پایان

بسا کسا که ز عالم نشان او گم شد

میان خاک بریخت و ازو نیافت نشان

که هرچه عقل تو اندیشه کرد نیست چنان

ببین که چند هزاران فرشته اند مدام

بمانده بر درش انگشت عجز به دندان